Kwiaty dla Algernona jako refleksja nad świadomością, tożsamością i relacją z drugim człowiekiem. O tym, jak zmiana rozumienia siebie wpływa na bliskość. I dlaczego nie wszystko, co najważniejsze, odkrywamy w samotności, a także próba uchwycenia momentu, w którym zaczynamy widzieć więcej — i konfrontować się z tym, co to widzenie odsłania. O dojrzewaniu, które nie zawsze przebiega liniowo, ale zawsze coś w nas porządkuje.
O doświadczeniach, które nie wymagają natychmiastowych odpowiedzi, by miały sens. I o tym, że zrozumienie często przychodzi dopiero wtedy, gdy jesteśmy na nie gotowi.