Eustachy Lech Karłowski - "Trawler na Pochylni", linoryt

Czasem wystarczy jedna grafika, żeby na chwilę znaleźć się w świecie, który dawno przeminął. Wystarczy zatrzymać wzrok na czerni starego kadłuba, przyjrzeć się światłu pozostawionemu pomiędzy stoczniowymi konstrukcjami i pozwolić, żeby niewielki fragment wody na dole obrazu przyciągnął spojrzenie jeszcze na moment. 

Lubię takie spotkania z papierem, który przechował czyjąś rękę, spojrzenie i kawałek czasu. Dzisiaj patrzę na Trawlera na Pochylni i zastanawiam się, ile historii może pomieścić jedna odbitka.

Janusz Mackiewicz Quartet: "Soulmate" - zapowiedź płyty. Zanim zabrzmi pierwszy dźwięk

Większość płyt ma swoją historię, zanim jeszcze trafi do odbiorcy. 

W przypadku Soulmate Janusz Mackiewicz Quartet ta historia wydaje się szczególnie ważna, bo właściwie wszystko zaczęło się od spotkań. Z ludźmi, z muzyką, z przyjaźnią. 

Niektóre trwały chwilę, inne całe dekady. 

Zostały doświadczenia, wspomnienia, wspólnie zagrane dźwięki. I chyba trudno byłoby znaleźć dla tej płyty lepszy tytuł.

Jon Anderson: "Olias of Sunhillow" (1976). Impresje

Istnieją płyty przypominające baśnie. Otwierają przed odbiorcą świat, który rządzi się własnymi prawami, własnym czasem i własnym językiem. Wystarczy przekroczyć jego próg, by przez chwilę uwierzyć, że wszystko jest możliwe. 

Jedną z nich jest "Olias of Sunhillow".

Jon Anderson stworzył opowieść o podróży ku nowemu światu, a jednocześnie historię, która z niezwykłą subtelnością prowadzi do miejsc dobrze znanych każdemu z nas.

Gino Vannelli: "The Life I Got (To My Most Beloved)" COA Productions, 2025

Niektóre płyty przychodzą w takim momencie życia, że trudno oddzielić je od własnego doświadczenia. Pojawiają się dokładnie wtedy, kiedy coś w nas jest już gotowe, żeby je naprawdę usłyszeć. Wracają w ciągu dnia w krótkich fragmentach, w pojedynczych frazach, w liniach melodii, które nagle zaczynają mieć sens. Pojawiają się wieczorem, kiedy robi się ciszej i łatwiej coś w sobie usłyszeć wyraźniej. Czas przy nich zaczyna płynąć inaczej. Utwory przestają układać się w kolejne minuty, a zaczynają tworzyć pewien ciąg — myśli, obrazów, skojarzeń, które zostają i pracują jeszcze długo po wybrzmieniu ostatniego dźwięku. I dopiero po chwili dociera, że to nie jest zwykłe słuchanie. To jest spotkanie z czymś, co trafia dokładnie tam, gdzie powinno. „The Life I Got (To My Most Beloved)” ma w sobie właśnie tę precyzję.

"Kwiaty dla Algernona"/ "A Curious Feeling"

 

Kwiaty dla Algernona jako refleksja nad świadomością, tożsamością i relacją z drugim człowiekiem. O tym, jak zmiana rozumienia siebie wpływa na bliskość. I dlaczego nie wszystko, co najważniejsze, odkrywamy w samotności, a także próba uchwycenia momentu, w którym zaczynamy widzieć więcej — i konfrontować się z tym, co to widzenie odsłania. O dojrzewaniu, które nie zawsze przebiega liniowo, ale zawsze coś w nas porządkuje.

O doświadczeniach, które nie wymagają natychmiastowych odpowiedzi, by miały sens. I o tym, że zrozumienie często przychodzi dopiero wtedy, gdy jesteśmy na nie gotowi.

Kiedy obraz zostawia ślad. O Danusi Joppek i pewnej artystycznej biesiadzie

Co zostaje po spotkaniu ze sztuką? 

Czasem wspomnienie koloru, czasem jedno zdanie, a czasem myśl, która wraca dopiero po czasie.

Wystawa Danuty Joppek w Bibliotece na Zaspie zaprasza właśnie do takiego zatrzymania.

Do chwili, w której patrzymy na obraz trochę dłużej niż zwykle.

Do momentu, kiedy zaczynamy się zastanawiać, co w nim tak naprawdę nas poruszyło – kolor, rytm form, a może skojarzenie, które pojawiło się zupełnie niespodziewanie.

Loud Jazz Band: The Giant Against the Girl - 9 lat później...

Niektóre płyty nie znikają nawet wtedy, gdy na długo odkłada się muzykę na bok. Nie domagają się uwagi, nie przypominają o sobie natarczywie.

Czekają cierpliwie — aż wrócimy do nich z innym doświadczeniem ciszy, uważności i własnego dojrzewania.

Tak właśnie wróciłam po dziewięciu latach do The Giant Against the Girl zespołu Loud Jazz Band.

Nie z potrzeby wspomnień, lecz z gotowości na inne słuchanie — spokojniejsze, bardziej świadome, naprawdę babskim uchem.

Ikony Muzycznych Ilustracji - oprowadzanie kuratorskie: 09.11.2025, WL4, Gdańsk

Są takie spotkania, które trudno opisać słowami, bo bardziej się je czuje niż pamięta... Dzisiejsze oprowadzanie kuratorskie Kuby Karłowskiego w gdańskim WL4 było właśnie takim momentem — pełnym sztuki, muzyki i emocji, które zostają pod skórą na długo. 

To nie była tylko wystawa. To było spotkanie z czlowiekiem, który potrafi sprawić, że obraz zaczyna rezonować w nas niczym muzyka...

Gilad Atzmon / Piotr Lemańczyk / Adam Golicki – Teatr Boto, Sopot, 07.11.2025.

Wieczór z jazzem w najlepszym wydaniu – Gilad Atzmon, Piotr Lemańczyk i Adam Golicki w Teatrze BOTO. Trzy osobowości, trzy muzyczne światy, a jednak wspólny puls. Saksofon, kontrabas i perkusja splecione w rozmowę, która porusza i zachwyca. Koncert, który przypomniał, jak bardzo brakowało mi jazzu na żywo — prawdziwego, pełnego emocji i klasy.

Powrót, który brzmiał jak zaproszenie – A’Freak‑aN Project w Jerzwałdzie

 

Czasem wystarczy jeden wieczór, jedna scena i garść dźwięków, by znów poczuć, że jest się dokładnie tam, gdzie trzeba. W ciepłym deszczu, pośród zieleni i saksofonów – wróciłam do świata, za którym tęskniłam. Raz w roku w Jerzwałdzie 19.06.2025 i .... Wojciech Staroniewicz z A'FreAK-aN Project!!!

Ostatni(?) dialog – kiedy sztuka staje się spotkaniem, czyli o wystawie, która porusza serce i duszę

 

17 maja 2025 roku w Wieży Radziejowskiego we Fromborku odbył się wernisaż niezwykłej wystawy „Ostatni(?) dialog” autorstwa Danuty Joppek i Erazma Wojciecha Felcyna. To spotkanie sztuki, emocji i duchowości, które zostaje w pamięci na długo. Osobisty zapis doświadczenia – o pięknie, delikatności, wewnętrznym poruszeniu i dialogu, który wykracza poza ramy obrazów i fotografii.

Ethno Port Poznań: 10-12.06.2022. Relacja z Festiwalu

Ethno Port Poznań jest zjawiskiem, na które - rokrocznie - czekamy przez 12 miesięcy, by przez kolejnych 12 - w nastroju wielkiego oczekiwania i ekscytacji - wspominać z rozkoszą tych kilka dni, które zmieniają miasto, jednoczą ludzi i ukazują idealistyczną wizję świata, którą, jak okazuje się co roku - tak łatwo można urzeczywistnić. Choć oczywistym jest, że z wygaszeniem świateł na scenie po ostatnim koncercie - jakiś smutek, tęsknota, zawsze do serca gdzieś tam, ukradkiem choćby zajrzy, - to jednak coś, co z ogromnie pozytywną siłą zostaje w nas, na zawsze, pozwalając, z każdym rokiem, jeszcze bardziej... wsłuchać się w świat!