Art Farmer – „Art in Wrocław” (AC Records, 2024), 2LP

Blisko trzy dekady temu, we wrocławskim studiu Polskiego Radia spotkało się pięciu znakomitych muzyków. Art Farmer, jeden z najwybitniejszych amerykańskich instrumentalistów jazzowych, przywiózł ze sobą kilkadziesiąt lat doświadczenia, niezwykłą kulturę muzyczną i wymagania, którym przede wszystkim sam starał się sprostać. Towarzyszący mu instrumentaliści wnieśli własne temperamenty, pomysły i umiejętność porozumiewania się językiem improwizacji. Powstał album, którego historia mogłaby posłużyć za piękną opowieść o artystycznej odpowiedzialności, zaufaniu i spotkaniach pozostających w pamięci na długie lata. Dzisiaj „Art in Wrocław” powraca dzięki AC Records w znakomitej winylowej edycji, której wyjątkowy charakter dopełnia pełna wyobraźni oprawa graficzna Kuby Karłowskiego.

Stanisław Biernatt: 125 dykteryjek morskich oraz dowcipy rysunkowe Eustachego Karłowskiego (Wydawnictwo Morskie, Gdynia, 1960 r.)

Kilka tygodni temu zatrzymał mnie linoryt "Trawler na pochylni". Dziś jadę pociągiem z książką sprzed kilkudziesięciu lat na kolanach i odkrywam zupełnie inne oblicze jego autora. Eustachy Lech Karłowski prowadzi mnie tym razem przez morze, porty, ludzkie słabości i humor zamknięty w kilku kreskach. A ja coraz mocniej podejrzewam, że tamten trawler, choć stał jeszcze na pochylni, już wtedy szykował się do drogi.

Takeshi Asai: Quartet Vol. II (Fono Bono, 20.11.2026)

Takeshi Asai od lat porusza się własną muzyczną drogą, z ciekawością sprawdzając kolejne składy, brzmienia i sposoby opowiadania dźwiękiem. Na „Quartet Vol. II” szczególnie ważna staje się rozmowa – między czterema muzykami, między tradycją a tym, co dopiero chce się wydarzyć, i między własnym głosem a uważnością na to, co właśnie powiedział ktoś obok. To album o rozwoju, który wyrasta ze słuchania.

Marcin Wądołowski: "That's My Game" (AC Records, 2026), LP

Pierwszy zachwyt nie zawsze mija. Czasem dojrzewa razem z człowiekiem, nabiera ciężaru, barwy i własnej pamięci. „That’s My Game” Marcina Wądołowskiego wyrasta właśnie z takiego powrotu — do gitarowych mistrzów, do brzmień, które kiedyś otworzyły drzwi, i do emocji, które po latach okazują się jeszcze głębsze. To płyta o muzyce, która pamięta. I o czasie, który potrafi zachwytu nie zużyć, lecz go uszlachetnić.

Głowa w proszku. „Pulverkopf” w Teatrze Polskim - Poznań, 20.09.2026

Prawie cztery godziny, jedna przerwa, kilka epok, kilka języków, wojna, pamięć, muzyka, śmierć, Międzyrzecz, Berlin, Poznań i człowiek próbujący poskładać siebie z cudzych historii. Pulverkopf  Katarzyny Kalwat łatwo opowiedzieć źle, jeszcze łatwiej opowiedzieć za dużo, dlatego wolę zostawić kilka śladów, które zabrałam ze sobą z Teatru Polskiego.

Z wyższości 94 centymetrów. „Blaszany bębenek” i Wrzeszcz Güntera Grassa

Günter Grass dał swojemu bohaterowi 94 centymetry wzrostu, blaszany bębenek i głos zdolny rozbijać szkło. Potem pozwolił mu przyglądać się dorosłym. Po lekturze „Blaszanego bębenka” poszłam przez Wrzeszcz zobaczyć miejsce, z którego wyrósł ten przedziwny, groteskowy i chwilami boleśnie prawdziwy świat. Wróciłam z aparatem pełnym kamienic, wody, cegły i kilku historii więcej.

PREMIERA: ALG Trio – „Between The Vistula And The Hudson”

 

Dzisiaj premiera płyty, którą miałam szczęście usłyszeć dwa dni wcześniej w jej najbardziej żywej postaci. W gdyńskim Blues Clubie Gilad Atzmon, Piotr Lemańczyk i Adam Golicki pokazali, jak wiele może wydarzyć się pomiędzy trzema muzykami, którzy naprawdę potrafią siebie słuchać. Between The Vistula And The Hudson od dzisiaj płynie już własnym nurtem.

Eustachy Lech Karłowski - "Trawler na Pochylni", linoryt

Czasem wystarczy jedna grafika, żeby na chwilę znaleźć się w świecie, który dawno przeminął. Wystarczy zatrzymać wzrok na czerni starego kadłuba, przyjrzeć się światłu pozostawionemu pomiędzy stoczniowymi konstrukcjami i pozwolić, żeby niewielki fragment wody na dole obrazu przyciągnął spojrzenie jeszcze na moment. 

Lubię takie spotkania z papierem, który przechował czyjąś rękę, spojrzenie i kawałek czasu. Dzisiaj patrzę na Trawlera na Pochylni i zastanawiam się, ile historii może pomieścić jedna odbitka.

Janusz Mackiewicz Quartet: "Soulmate" - zapowiedź płyty. Zanim zabrzmi pierwszy dźwięk

Większość płyt ma swoją historię, zanim jeszcze trafi do odbiorcy. 

W przypadku Soulmate Janusz Mackiewicz Quartet ta historia wydaje się szczególnie ważna, bo właściwie wszystko zaczęło się od spotkań. Z ludźmi, z muzyką, z przyjaźnią. 

Niektóre trwały chwilę, inne całe dekady. 

Zostały doświadczenia, wspomnienia, wspólnie zagrane dźwięki. I chyba trudno byłoby znaleźć dla tej płyty lepszy tytuł.

Jon Anderson: "Olias of Sunhillow" (1976). Impresje

Istnieją płyty przypominające baśnie. Otwierają przed odbiorcą świat, który rządzi się własnymi prawami, własnym czasem i własnym językiem. Wystarczy przekroczyć jego próg, by przez chwilę uwierzyć, że wszystko jest możliwe. 

Jedną z nich jest "Olias of Sunhillow".

Jon Anderson stworzył opowieść o podróży ku nowemu światu, a jednocześnie historię, która z niezwykłą subtelnością prowadzi do miejsc dobrze znanych każdemu z nas.

Gino Vannelli: "The Life I Got (To My Most Beloved)" COA Productions, 2025

Niektóre płyty przychodzą w takim momencie życia, że trudno oddzielić je od własnego doświadczenia. Pojawiają się dokładnie wtedy, kiedy coś w nas jest już gotowe, żeby je naprawdę usłyszeć. Wracają w ciągu dnia w krótkich fragmentach, w pojedynczych frazach, w liniach melodii, które nagle zaczynają mieć sens. Pojawiają się wieczorem, kiedy robi się ciszej i łatwiej coś w sobie usłyszeć wyraźniej. Czas przy nich zaczyna płynąć inaczej. Utwory przestają układać się w kolejne minuty, a zaczynają tworzyć pewien ciąg — myśli, obrazów, skojarzeń, które zostają i pracują jeszcze długo po wybrzmieniu ostatniego dźwięku. I dopiero po chwili dociera, że to nie jest zwykłe słuchanie. To jest spotkanie z czymś, co trafia dokładnie tam, gdzie powinno. „The Life I Got (To My Most Beloved)” ma w sobie właśnie tę precyzję.

"Kwiaty dla Algernona"/ "A Curious Feeling"

 

Kwiaty dla Algernona jako refleksja nad świadomością, tożsamością i relacją z drugim człowiekiem. O tym, jak zmiana rozumienia siebie wpływa na bliskość. I dlaczego nie wszystko, co najważniejsze, odkrywamy w samotności, a także próba uchwycenia momentu, w którym zaczynamy widzieć więcej — i konfrontować się z tym, co to widzenie odsłania. O dojrzewaniu, które nie zawsze przebiega liniowo, ale zawsze coś w nas porządkuje.

O doświadczeniach, które nie wymagają natychmiastowych odpowiedzi, by miały sens. I o tym, że zrozumienie często przychodzi dopiero wtedy, gdy jesteśmy na nie gotowi.

Kiedy obraz zostawia ślad. O Danusi Joppek i pewnej artystycznej biesiadzie

Co zostaje po spotkaniu ze sztuką? 

Czasem wspomnienie koloru, czasem jedno zdanie, a czasem myśl, która wraca dopiero po czasie.

Wystawa Danuty Joppek w Bibliotece na Zaspie zaprasza właśnie do takiego zatrzymania.

Do chwili, w której patrzymy na obraz trochę dłużej niż zwykle.

Do momentu, kiedy zaczynamy się zastanawiać, co w nim tak naprawdę nas poruszyło – kolor, rytm form, a może skojarzenie, które pojawiło się zupełnie niespodziewanie.