Greger Garage – „Live Trio” (2026), CD

Przemkową gitarę znam od lat. Jej niezwykłą kolorystykę, upodobanie do brzmieniowych eksperymentów, tę charakterystyczną swobodę, z jaką Greger potrafi poruszać się pomiędzy jazzem, rockiem i muzyczną awangardą. Spodziewałam się więc kolejnego spotkania z instrumentem, który niejednokrotnie już mnie zachwycał. Tymczasem podczas słuchania „Live Trio” moją uwagę niemal natychmiast przechwyciła perkusja!

I przyznam, że sprawiło mi to ogromną przyjemność.Ale po kolei.

„Live Trio” to zapis koncertu Greger Garage z 30 stycznia 2026 roku. Obok Przemka Gregera, grającego na gitarze elektrycznej, wystąpili Paweł Janaszek na gitarze basowej oraz Tomasz Dąbrowski na perkusji. Obydwaj gitarzyści korzystają również z efektów elektronicznych, od lat stanowiących istotny element charakterystycznego brzmienia zespołu.

Na płycie znalazło się siedem kompozycji. Pięć z nich znamy już z poprzedniego albumu Greger Garage Powracają „Glakalla”, „O Moich Przyjaciołach”, „Prince Rock”, „Red Car” oraz „Kinomara”. Dwie pozostałe, „Dakini Dance” i „Magic Disco Box”, nie pojawiały się na tamtym wydawnictwie.

Z dziewięciu wcześniejszych utworów zabrakło więc czterech: „Pożegnajmy się”, „Tęczowego Wojownika II”, „Jazzowca” i „Płatnego strzału do słonia”.

Repertuarowo mamy zatem do czynienia z albumem dość zachowawczym. Zdecydowaną większość programu stanowią kompozycje już zarejestrowane, a dwie nowości nie zmieniają zasadniczo tego obrazu.

Tyle że w przypadku Greger Garage sam repertuar nie opowiada całej historii.

Istotniejsze okazuje się pytanie, co dzieje się z muzyką, kiedy zmienimy jej instrumentalny układ. Kiedy zrezygnujemy z jednego głosu, oddamy więcej przestrzeni pozostałym i pozwolimy dobrze znanym tematom zaistnieć w nowych proporcjach.

Na poprzedniej płycie ważnym elementem brzmienia była trąbka Rafała Gęborka. Jej spotkania z gitarą Gregera stanowiły jeden z największych atutów zespołu. Oba instrumenty potrafiły pięknie się uzupełniać, prowadzić równoległe melodie, splatać barwy i nadawać kompozycjom charakterystyczną, chwilami niemal orkiestrową kolorystykę. Sekcję rytmiczną tworzyli wówczas Paweł Janaszek i Kuba Sojka.

W „Live Trio” trąbki nie ma, a za perkusją zasiada Tomasz Dąbrowski.

Ta zmiana ma znacznie poważniejsze konsekwencje niż samo zmniejszenie zespołu o jednego instrumentalistę.

Znika jeden z głównych partnerów melodycznych gitary. Greger otrzymuje więcej przestrzeni, ale traci zarazem możliwość prowadzenia charakterystycznego dialogu z Gęborkiem. I wcale nie uważam, że jest to zmiana jednoznacznie korzystna. Tamto współbrzmienie miało swoją niezwykłą urodę i pozostaje ważną częścią muzycznej tożsamości Greger Garage.

Nowy skład nie próbuje jednak odtwarzać dawnej formuły.

I bardzo dobrze.

W trio zmienia się sposób rozłożenia akcentów. Mocniej odczuwalna staje się rola sekcji rytmicznej, a gitara i bas, korzystające z elektronicznego przetwarzania dźwięku, mogą wypełniać przestrzeń na wiele sposobów. Greger od dawna traktuje zresztą barwę jako jeden z podstawowych środków muzycznego wyrazu. Jego gitara potrafi zabrzmieć zaskakująco subtelnie, by za chwilę przypomnieć o rockowych korzeniach artysty.

Przy okazji naszego wywiadu dla magazynu „Top Guitar” Przemek opowiadał mi o swojej fascynacji kolorystyką brzmienia, wykorzystywaniu efektów i nieustannym poszukiwaniu nowych możliwości instrumentu. Pamiętam zwłaszcza jego porównanie działania delaya do fortepianowego pedału, dzięki któremu dźwięki mogą dłużej pozostawać w przestrzeni i łączyć się z kolejnymi frazami.

Dobrze oddaje to jego podejście do gitary. Nie interesuje go wyłącznie melodia czy techniczna sprawność. Równie ważne pozostają faktura, długość wybrzmienia, nasycenie dźwięku, a nawet jego relacja z ciszą.

Podobną wrażliwość wnosi do zespołu Paweł Janaszek. Greger już przed laty zwracał uwagę na szczególne połączenie tradycyjnego sposobu gry basisty z nowoczesnym podejściem do kreowania brzmienia. W trzyosobowym składzie taka umiejętność nabiera dodatkowej wartości. Bas nie musi ograniczać się do wyznaczania harmonicznych podstaw; może również współtworzyć melodyczny i kolorystyczny charakter muzyki.

A jednak to Tomasz Dąbrowski okazał się dla mnie największą niespodzianką tego albumu.

Jego perkusja ma w moim odbiorze wyjątkową siłę przyciągania. Nie słucham jej jedynie jako rytmicznego fundamentu dla gitarowych pomysłów Gregera. Zaczynam dostrzegać, jak bardzo obecność perkusisty wpływa na sposób odbierania całego zespołu.

To dla mnie szczególnie interesujące doświadczenie, ponieważ znam wcześniejsze wersje pięciu kompozycji. Mogę więc powracać do ich melodii i zarazem odkrywać inne proporcje pomiędzy instrumentami.

Właśnie tutaj dostrzegam prawdziwy sens ponownego nagrania znanego repertuaru.

Nie w próbie udowodnienia, że nowe wykonania są bezwzględnie lepsze od poprzednich. Nie widzę potrzeby takiego wartościowania. Dawny kwartet oferował bogactwo gitarowo-trąbkowych współbrzmień, obecne trio pozwala natomiast inaczej odczuć rytmiczny wymiar tej muzyki.

W obu przypadkach siła kompozycji Gregera poddawana jest innemu sprawdzianowi.

Bo dobry temat muzyczny powinien obronić się także wtedy, kiedy zmienimy jego instrumentalną oprawę. Nie wystarczy efektowna aranżacja ani interesująca barwa. Potrzebna jest jeszcze kompozycyjna treść, która pozostanie przekonująca niezależnie od tego, kto i w jakim składzie ją wykonuje.

Powrót „Glakalli”, „O Moich Przyjaciołach”, „Prince Rock”, „Red Car” i „Kinomary” pozwala spojrzeć na te utwory właśnie w ten sposób. To przecież nie są nowe pomysły, które próbują zdobyć uwagę samym efektem świeżości. Zespół sięga po materiał mający już własną historię i proponuje jego kolejną interpretację.

A dwie nowości?

„Dakini Dance” i „Magic Disco Box” uzupełniają program, poszerzając repertuar obecnego składu. Nie chciałabym jednak przypisywać im roli zasadniczego przełomu. Siła „Live Trio” nie wynika z liczby premierowych kompozycji. Znacznie ważniejszy wydaje mi się sam wybór formuły wykonawczej.

Przemek Greger od lat porusza się pomiędzy stylistykami, które nie zawsze chcą zgodnie ze sobą współistnieć. Rockowa energia, jazzowa swoboda, psychodeliczne skojarzenia, elektroniczne eksperymenty i zamiłowanie do melodyjności tworzą muzykę trudną do jednoznacznego zaklasyfikowania.

Bywa to zarówno jej zaletą, jak i wyzwaniem.

Przy tak szerokim wachlarzu inspiracji łatwo przecież zatracić spójność wypowiedzi. Nadmiar pomysłów potrafi przytłoczyć nawet interesującą kompozycję, a bogactwo brzmień nie zawsze idzie w parze z muzyczną dyscypliną.

Dlatego wybór trzyosobowego składu wydaje mi się szczególnie interesujący. Mniejsza liczba instrumentów nie oznacza automatycznie większej przejrzystości, zwłaszcza gdy gitarzyści dysponują rozbudowanym arsenałem efektów. Stawia jednak przed muzykami inne wymagania. Każdy musi uważniej gospodarować własną obecnością, a brzmieniowy rozmach nie może zastąpić dobrego pomysłu.

Koncertowa forma nagrania tylko zwiększa wagę tych decyzji.

„Live Trio” nie jest przecież studyjną próbą skonstruowania idealnej wersji utworów. Dokumentuje konkretne wykonanie, w którym improwizacja i reakcje instrumentalistów stają się częścią ostatecznego kształtu muzyki. To forma szczególnie bliska artystycznym zainteresowaniom Gregera.

Przed laty, pisząc o albumie „W Hołdzie Mistrzowi” Stanisława Soyki, zachwycałam się niezwykłymi barwami jego gitary. Zafascynował mnie wówczas sposób, w jaki potrafił odnajdywać własne miejsce w rozbudowanym instrumentalnie zespole, pozostawiając przestrzeń innym muzykom, a jednocześnie nadając całości bardzo charakterystyczny kolor.

Dzisiaj ta fascynacja pozostaje niezmienna.

Ale „Live Trio” sprawiło mi dodatkową przyjemność. Pozwoliło odkryć, jak interesująco mogą zabrzmieć znajome kompozycje, kiedy inaczej rozłożymy uwagę pomiędzy wykonawcami. I przypomniało, że nawet muzyka, do której wracamy od lat, potrafi zaskoczyć.

Nie mam zamiaru rozstrzygać, która odsłona Greger Garage jest definitywna. Byłoby mi szkoda piękna wcześniejszego kwartetu, gdybym miała uznać, że nowe trio po prostu zajęło jego miejsce.

Wolę myśleć o obu wydawnictwach jako o dwóch interpretacjach tej samej muzycznej wyobraźni.

Na poprzednim albumie tak wiele przyjemności sprawiały mi gitarowo-trąbkowe spotkania Gregera i Gęborka. Na „Live Trio” odkryłam natomiast Tomasza Dąbrowskiego i przekonałam się, jak wielką siłę może mieć perkusja w muzyce, którą wydawało mi się, że już dobrze znam.

I właśnie za tę niespodziankę szczególnie cenię najnowsze Greger Garage.

Bo piękno muzyki polega przecież również na tym, że nigdy nie mamy pewności, który instrument następnym razem skradnie nam serce.

Marta Górska

Greger Garage – „Live Trio” (2026), CD

Przemysław Greger – gitara elektryczna, FX

Paweł Janaszek – gitara basowa, FX

Tomasz Dąbrowski – perkusja

Nagranie koncertowe: 30 stycznia 2026 r.

Realizacja audio: Ground Music Design (Marcin Gęborek, Grzegorz Dziamka)

Utwory: Glakalla / O Moich Przyjaciołach / Prince Rock / Dakini Dance / Magic Disco Box / Red Car / Kinomara